Our GDP - Aamir Khan Column

Courtesy & Thanks : The Hindu 

One simple step to increase our GDP

 

With education, the disabled can contribute to the growth and wealth of our nation

In America, 12 per cent of the population is counted as disabled, the corresponding percentage in England is 18 and in Germany, nine. In India, government statistics claim it is two per cent. Javed Abidi of the National Centre for Promotion of Employment for Disabled People has a very poignant question with regard to the above numbers: what is so amazing about the Indian environment or climate or gene pool that we have only a tenth or a fifth of the number of persons with disabilities when compared to other countries? Or is it that something is wrong with our counting?

Until the year 2000 — 53 years after Independence — the Census did not record a single disabled person in India! In other words, in the minds of the people making policy, taking decisions and allocating funds, the disabled did not exist. And if they did not exist, obviously we did not do much for them. So in the first 53 years of Independence, while we were building the infrastructure of our country, we did little or nothing to include them in our thoughts and actions. Therefore, the bulk of our infrastructure is not disabled-friendly, leaving them further marginalised, and disabling them further.

How we behave with the disabled among us tells us what kind of a people we are.

Ketan Kothari, another expert, explains how, by and large, we have two kinds of reactions to disabled people: one, that they must have done something wrong in their previous birth and therefore deserve what they got; two, let us use them as a ticket to heaven — make a donation to an organisation working for the disabled, or give money to a disabled person asking for alms, and score some brownie points with God. If this is how many of us behave towards the disabled, it is a sorry picture that we paint of ourselves.

Time to change, guys.

So where and how should this change begin? Education.

The Sarva Shiksha Abhiyan programme and the Right to Education Act say that every child in India is guaranteed an education. Despite that, most regular schools in India deny admission to children with disabilities. They cite lack of infrastructure and trained special educators. They are probably right. But what stops so many schools across India from becoming inclusive and disabled-friendly? Who is putting a gun to their heads, not allowing them to do this? I'm afraid it is our own lack of thought, application of mind, and maybe of heart. Let's change that. If we start today, each school (if it really wants to) can become a truly integrated school within a period of two, or at most three, years. Let each school make this its target.

Currently, an alarmingly low percentage of children with disabilities are educated. Without the foundation of a strong education, no child can reach his or her potential in life. By denying children with disabilities admission in regular schools, we are denying them their right to education and, therefore, their right to make their lives productive.We are also denying other children the right to intermingle with, learn from, and grow up with friends with disabilities, and vice versa. With education for our persons with disabilities, we can prepare them to be productive, look after themselves, and their families.

The government says two per cent of our population is disabled. Various experts and NGOs say it is six per cent. I think it is safe to assume that the number is somewhere between six and 10 per cent — let's say eight. Now eight per cent of 1.2 billion is 96 million. That is more than the population of England (51 million), France (65 million) and Germany (80 million). As Mr. Abidi puts it, what we as society need to decide is, do we want 96 million of our population to be uneducated, unemployed, unproductive and left with no choice but to be a weight that the rest of us carry? Or do we want them to be educated, employed, productive, able to look after themselves and their families, contributing to the growth and wealth of our nation? If we want the latter then we simply cannot achieve that without including them in our mainstream education system.

That's the bottom line.

Jai Hind. Satyamev Jayate.

Marriage - Aamir Khan Column

Courtesy & Thanks : The Hindu

Marriage : It's your entire life — not just an event

Let's give marriage the importance it deserves — in every sense, financial, emotional, mental. 

Marriage is a terribly important part of life. It's a partnership you form, a companion you choose, hopefully for the rest of your life. Someone who helps you, who supports you and vice versa. The way we view marriage and the way we approach it determines how our life could end up being. 

Today, I want to largely address youngsters, because most of you who are older are already married and for better or worse have already made your choices. 

In India we spend so much of our emotions, thoughts, time and money (that which we have, and that which we borrow), towards marriage. But do we actually spend all this time, effort, money and emotion towards marriage? I think not. In fact we concentrate all of these resources not on our marriage, but on our wedding day. 

“Bade dhoom dhaam se shaadi,” is probably one of the most common phrases in India. There's so much of emotion, thought, focus, all concentrated on the ‘event': “How will I look on that one day?” “How will society perceive me and my chosen partner?” “What will they say about the wedding arrangements?” “What will they say about the invitation card?” “What will they say about the food?” “What will they say about the clothes?” 

Now, this ‘they' we refer to are our friends, our relatives and other people in society whom we are acquainted with, and whom we hope to invite. And most of our energy goes towards making this one day a success. Often, even our choice of spouse is in some way linked with the driving need to make the day perfect. Haven't all of us heard these statements: “Meri beti engineer se shaadi karegi.” “Meri beti IAS se shaadi kar rahi hai.” “My daughter is marrying an NRI.” We imagine that people admire such choices, and their admiration makes us happy. We allow our choice of spouse to very often be dictated by how people will perceive us. But the hard truth is that ‘they' are not going to spend the rest of their life with the groom or the bride. 

Sometimes we simply choose the ‘khandaan,' the family or the aura surrounding the family, and not the individual himself or herself. “My son is marrying so and so's daughter.” “My daughter is marrying such and such's son.” We tend to focus, not on the groom or bride but on the label attached to him or her. 

Now let's examine a few other important aspects of marriage.

 

Time

After we've spent the bulk of our time worrying about others' perceptions, we spend tons of time deciding what to wear. We do intense R&D on honeymoon destinations. We spend time discussing arrangements, menus, guest lists. All of these are great cause for arguments. All this time is being spent in preparation for ‘the day.' But how much time do we spend on the most critical decision — selecting the correct life partner? Who is the girl I'm marrying? Who is the boy I'm planning to spend the rest of my life with? Don't we want to know them as human beings? Understand his or her nature, value system? Are we on the same wavelength? Is there compatibility? Does he or she have a sense of humour? Is this the person with whom I want to spend the rest of my life? Instead of taking ample time to make this very crucial decision, very often, marriages are fixed after just one meeting. “Chalo baat pakki hogayi. Muh meetha karo.” 

In India, most marriages are arranged. We check on the prospective groom's/bride's family, caste, home, education, income, bank balance, appearance and complexion. But all of these things are purely superficial. Why don't we utilise the same time and effort in understanding the human being we are about to (hopefully) spend the rest of our life with? 

Should you agree to spend the rest of your life with someone just because he/she carries an attractive label such as IIT or MBBS? Is one marrying the person or the label? Shared interests, like-mindedness, companionship, shared sensibility, sense of humour — shouldn't all this matter?

 

Money

We spend a lot of money on the wedding day. The rich spend beyond measure — each competing with the other in extravagance. The middle class or working class pours all its earnings and savings into the wedding. If you have the money, by all means decide how you want to spend it. But for those who are not wealthy, for whom every rupee earned is precious, for whom a daughter's wedding means pouring everything you have earned, or saved, it means breaking fixed deposits, selling assets and taking loans. Instead of spending all that money on the wedding day, why not decide to take the amount set aside for the girl's wedding and give it to her to use to kick-start her new life with her spouse? Instead of that lavish function, why not just have a simple, sharbat wedding and give the girl the money instead? It will be so useful for her life? I believe sharbat weddings are a great idea. Call as many people as you desire, serve them a soft drink and say thank you for coming and for blessing the newlyweds. 

Have fun. Enjoy the day. Make merry. But with simplicity. 

Youngsters, tell your parents, “We don't want a big function. Let me use the money for something important that helps my life. Let me use the money to invest in building the foundation for a happy married life.”

 

Emotions

All our emotions are trained on ‘that day.' What will happen on that day? What will people think and say? How happy will I be that day? Will the day be memorable? But instead, should we not be thinking of how we will feel for the next 40 years of married life? Let's not barter one day of happiness for a lifetime of unhappiness. Our emotions need to be invested not in that one day, but in a lifetime. 

Think about life ahead, not just that one day. Let's give marriage the importance it deserves — in every sense, financial, emotional, mental. Let's give it our time, emotions and energies to plan those years that lie ahead. Therefore, the key is the person you have chosen as your life partner. That is the only element you should be thinking of and no other. And please take your time over that decision. Understand, probe, check, go deep. The better you do this, the happier life is likely to be. Take the step of marrying only when you are fully satisfied about the character and temperament of the person you are marrying. 

Dowry I am totally opposed to. This is a retrograde practice, and also illegal. Think about it — can a relationship, built on the foundation of money and greed, ever be meaningful or beautiful? Should we not invest in our daughter's education instead of saving up for her dowry? Make her so accomplished and independent that she is capable of crafting her own future, and becomes the master of her own happiness. Then she won't need a greedy, useless groom to complete her life. Let her marry a person who respects her. Let her marry a man who she believes is worthy of her. Whom she is happy to spend the rest of her life with.

Satyamev Jayate!

CONFIDENCE

Courtesy & Thanks :  Inspirational, Motivational & Moral Stories For All

The business executive was deep in debt and could see no way out.

Creditors were closing in on him. Suppliers were demanding payment. He sat on the park bench, head in hands, wondering if anything could save his company from ba nkruptcy.

Suddenly an old man appeared before him. "I can see that something is troubling you," he said.

After listening to the executive's woes, the old man said, "I believe I can help you."

He asked the man his name, wrote out a check, and pushed it into his hand saying, "Take this money. Meet me here exactly one year from today,
and you can pay me back at that time."

Then he turned and disappeared as quickly as he had come.
The business executive saw in his hand a check for $500,000, signed by John D. Rockefeller, then one of the richest men in the world!

"I can erase my money worries in an instant!" he realized. But instead, the executive decided to put the uncashed check in his safe. Just knowing it was there might give him the strength to work out a way to save his business, he thought.

With renewed optimism, he negotiated better deals and extended terms of payment. He closed several big sales. Within a few months, he was out of debt and making money once again.

Exactly one year later, he returned to the park with the uncashed check.
At the agreed-upon time, the old man appeared. But just as the executive was about to hand back the check and share his success story, a nurse came running up and grabbed the old man.
"I'm so glad I caught him!" she cried. "I hope he hasn't been bothering you. He's always escaping from the rest home and telling people he's John D. Rockefeller."

And she led the old man away by the arm.

The astonished executive just stood there, stunned. All year long he'd been wheeling and dealing, buying and selling, c onvinced he had half a million dollars behind him.

Suddenly, he realized that it wasn't the money, real or imagined, that had turned his life around. It was his newfound self-confidence that gave him the power to achieve anything he went after.


Thanks : Shared by our (Inspirational, Motivational & Moral Stories For All) Fan: Uma Rani

DETERMINATON

Courtesy & Thanks :  Inspirational, Motivational & Moral Stories For All

In 1883, a creative engineer named John Roebling was inspired by an idea to build a spectacular bridge connecting New York with the Long Island.
However bridge building experts throughout the world thought that this was an impossible feat and told Roebling to forget the idea. It just could not be done. It was not practical. It had never been done before.

Roeblingcould not ignore the vision he had in his mind of this bridge.
He thought about it all the time and he knew deep in his heart that it could be done. He just had to share the dream with someone else. After much discussion and persuasion he managed to convince his son
Washington, an up and coming engineer, that the bridge in fact could be built.
Working together for the first time, the father and son developed concepts of how it could be accomplished and how the obstacles could be
overcome. With great excitement and inspiration, and the headiness of a wild challenge before them, they hired their crew and began to build their dream bridge.

The project started well, but when it was only a few months underway a tragic accident on the site took the life of John Roebling. Washington was injured and left with a certain amount of brain damage, which
resulted in him not being able to walk or talk or even move.

"We told them so."
"Crazy men and their crazy dreams."
"It`s foolish to chase wild visions."
Everyone had a negative comment to make and felt that the project should be scrapped since the Roeblings were the only ones who knew how the
bridge could be built. In spite of his handicap Washington was never discouraged and still had a burning desire to complete the bridge and his mind was still as sharp as ever.

He tried to inspire and pass on his enthusiasm to some of his friends, but they were too daunted by the task. As he lay on his bed in his hospital room, with the sunlight streaming through the windows, a gentle
breeze blew the flimsy white curtains apart and he was able to see the sky and the tops of the trees outside for just a moment.

It seemed that there was a message for him not to give up. Suddenly an idea hit him. All he could do was move one finger and he decided to make the best use of it. By moving this, he slowly developed a code of
communication with his wife.

He touched his wife's arm with that finger, indicating to her that he wanted her to call the engineers again. Then he used the same method of tapping her arm to tell the engineers what to do. It seemed foolish but
the project was under way again.

For 13 years Washington tapped out his instructions with his finger on his wife's arm, until the bridge was finally completed. Today the spectacular Brooklyn Bridge stands in all its glory as a tribute to the
triumph of one man's indomitable spirit and his determination not to be defeated by circumstances. It is also a tribute to the engineers and their team work, and to their faith in a man who was considered mad by half the world. It stands too as a tangible monument to the love and devotion of his wife who for 13 long years patiently decoded the messages of her husband and told the engineers what to do.

Perhaps this is one of the best examples of a never-say-die attitude that overcomes a terrible physical handicap and achieves an impossible goal.

Often when we face obstacles in our day-to-day life, our hurdles seem very small in comparison to what many others have to face. The Brooklyn Bridge shows us that dreams that seem impossible can be realised with determination and persistence, no matter what the odds are.

Even the most distant dream can be realized with determination and persistence.

மருந்தில்லா மருத்துவம்..!

நன்றி : தமிழ்ச் சமுதாயம் - தமிழுக்காக தமிழர்களுக்காக ஒரு பகுதி

 வள்ளுவரின் மருந்தில்லா மருத்துவம்..!

நோயின்றி வாழ அனைவரும் விரும்புவர். எப்படித்தான் முன்னெச்சரிக்கையுடன் வாழ்ந்தாலும் எவ்வாறேனும் நோய் வந்துவிடுகின்றது. நோய் வந்தால் மருந்து உட்கொள்ள வேண்டும். அப்பொழுதுதான் நோய் தீரும். ஆனால் நோயே வராமல் நம்மைக் காத்துக் கொள்வது எப்படி? அதிலும் நோயுற்றால் மருந்தில்லாமல் மருத்துவம் செய்ய இயலுமா? அவ்வாறு மருத்துவம் செய்தால் நோய் நீங்குமா? இவ்வாறு பல்வேறு வினாக்கள் நம் உள்ளத்தில் எழுகின்றன. இவற்றிற்கெல்லாம் விடையளித்து மருந்தில்லா மருத்துவத்தையும் தமிழ் சித்தர் திருவள்ளுவர் எடுத்தியம்புகிறார்.

உணவே நோய்

பெரும்பாலான நோய்களுக்கு மூல காரணமாக உணவு அமைகின்றது. உணவின் வாயிலாகவே நோய்க்கிருமிகள் பரவி உடலில் நோயை ஏற்படுத்துகின்றன. நாம் உண்ணும் உணவு தூய்மையானதாக இருத்தல் வேண்டும். உணவு தூய்மையானதாக இருப்பினும் அவ்வுணவை அவரவர் உடற் தேவைக்கேற்ப உண்ணல் வேண்டும். உணவைச் சுவைக்காக உண்ணுதல் கூடாது. பசிக்கின்றதே என கிடைக்கின்ற தூய்மையற்ற உணவையும் உண்ணுதல் கூடாது. உடல் நலத்திற்கேற்ற உணவை உண்ணல் வேண்டும்.சுவையுடன் இருக்கின்றது என்பதற்காக உணவை அளவிற்கு அதிகமாக உண்ணுவதும் நோயைத் தரும். மேலும் சிலர் உணவு கிடைக்கின்றதே என்பதற்காக முன்பு உண்ட உணவு செரிமானம் ஆகிய பிறகு உண்ணாது உண்பர். இதனால் முன்னர் உண்ட உணவு விஷமாக (Food poison) மாறி உயிருக்குக் கேடுவிளைவிக்கும். அதனால் முன்பு உண்ட உணவு முழுமையும் செரிமானம் ஆகிய பின்னர் உணவினை உண்ணுதல் வேண்டும். நோய் வருமுன் காப்பதற்கு இதுவே சிறந்த வழி. இத்தகைய மருந்தில்லா மருத்துவத்தின் முதற்படிநிலையை,

மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அற்றது போற்றி உணின்(942)

என்று வள்ளுவப் பெருந்தகை குறிப்பிடுகின்றார்.

அளவாக உண்ணுதல்

எதற்கும் ஒரு அளவுண்டு என்று வழக்கத்தில் அனைவரும் கூறுவது இயல்பு. இது மற்றவற்றிற்குப் பொருந்துகிறதோ இல்லையோ நாம் உண்ணும் உணவிற்கு அளவு உண்டு. அவரவர் உடற்கூற்றிற்கு ஏற்ப, தேவைக்கு ஏற்ப அறிந்து உண்ணுதல் வேண்டும். உணவின் அளவு கூடினாலும் குறைந்தாலும் உடலில் நோய்ஏற்படும். உணவு அளவு குறைந்தால் சிலருக்கு குறைந்த அழுத்த நோய் ஏற்படும். இதனை '‘low pressure’ என்று கூறுவர். உணவு சரியாக உண்ணாமையால் வரக்கூடிய நோயே இக்குறைந்த ரத்த அழுத்த நோயாகும். உணவு சரியான நேரத்தில் உணாமலோ, குறைந்த அளவிலோ உண்டால் உடலில் உள்ள குளுக்கோஸின் அளவு குறைந்து உடலில் படபடப்பு ஏற்பட்டு குறைந்த ரத்த அழுத்தம் ஏற்பட்டு உயிருக்கே ஊறுநேரக்கூடிய அளவிற்கு இது கொண்டு சென்று விடும். தேவைக்கு அதிகமாக உண்டாலும் உயர் ரத்த அழுத்தம் ஏற்படும். இதனை ‘High pressure’ என்பர். சிலர் இறைச்சி உணவை அதிக அளவில் உண்டு தங்களின் உயிருக்கு இறுதியைத் தாங்களே தேடிக்கொள்வர்.

இறைச்சியில் உள்ள கொழுப்பு இரத்தத்தில் கலந்து அதிக அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தி ரத்தக் குழாயில் உயர் ரத்த அழுத்தம் ஏற்படச் செய்கின்றது. தேவையான கொழுப்பு மட்டுமே உடல் எடுத்துக் கொள்கின்றது. மற்ற தேவையற்ற கொழுப்பு இரத்த்த்திலும், உடலில் ஆங்காங்கேயும் தங்கிவிடுகின்றது. அவ்வாறு தங்கிவிடும் கொழுப்பு இரத்தக் குழாயை அடைப்பதும் உண்டு. இதனால் இரத்தம் உடலில் அல்லது இதயத்திற்குப் போகின்ற தமனிகளில் உள்ள சிறிய வழியை அடைத்து இதயத் தாக்குதல் ஏற்படவும் வழி ஏற்படுகிறது. இதனை அறிந்தே வள்ளுவர் மருந்தில்லா
மருத்துவத்தின் இரண்டாவது படிநிலையாக,

மிகினும் குறையினும் நோய் செய்யும்(941)

என்று குறிப்பிட்டு அவரவர் உடற்திறத்திற்கு ஏற்ப உண்டால் மருந்து தேவையில்லை என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

நீண்ட நாள் வாழ

உலகில் தோன்றிய மக்கள் நீண்டநாள் வாழ வேண்டும் என்று விரும்புகின்றனர். அதற்காக பல்வேறு வகையான மருந்துகளை உட்கொள்கின்றனர். காயகல்பம் உண்கின்றனர். சிலர் தங்கபஸ்பம், பல்வேறுவகையான பஸ்பங்களையும் உண்ணுகின்றனர். எவ்வகையிலேனும் தங்களது வாழ்நாளை நீட்டித்துக் கொள்ள அவரவர்க்குத் தகுந்தவாறு முயல்கின்றனர். இம்முயற்சியிலேயே சிலர் தங்களது குறிக்கோளை அடையமுடியாமல் இறந்தும் விடுகின்றனர். பல்வேறு காலங்களில் பல நாட்டினரும் தமது வாழ்நாளை நீடித்துக் கொள்ள முயன்றிருக்கின்றனர். இவ்வாறு பல்வேறு வகையான மருந்துகளைத் தேடி அலைவது வீணானான செயலாகும். வாழ் நாளை நீடித்துக் கொள்வதற்கு மருந்துகளோ பஸ்பங்களோ, காயகல்பங்களோ தேவையில்லை. அவ்வாறெனில் எங்ஙனம் வாழ்நாளை நீட்டித்துக் கொண்டு நோயின்றி வாழலாம்? என்ற வினாவும் நம்முள் பலருக்கு எழுகின்றது.

நலமுடன் நீண்ட நாள் வாழ மருந்தே வேண்டாம்.அதற்கு அளவுடன் உண்ண வேண்டும். அதுமட்டுமல்லாது தாம் முன்னர் உண்ட உணவு முழுமையாக செரிமானம் ஆகிய பின்னர் உண்டாலே போதுமானது. இவ்வாறு தொடர்ந்து முன்னர் உண்ட உணவு முழுமையாக செரித்த பின்னர் அளவுடன் உணவு உண்டாலே நீண்ட நாள் வாழலாம்.
இத்தகைய மருந்தில்லா மருத்துவத்தை,

அற்றால் அளவறிந்து உண்க அஃதுடம்பு
பெற்றான் நெடிதுய்க்கு மாற(943)

என்ற திருக்குறள் நமக்கு எடுத்துரைக்கின்றது. நாம் அளவில்லாது செரிக்காது தொடர்ந்து உணவை உண்டு கொண்டு இருப்பதனால்தான் உடலில் நோய் ஏற்படுகின்றது. அளவறிந்தும் நாம் உண்பதில்லை. இதனால் தேவையற்ற கொழுப்பு நமது உடலில் சேர்ந்து விடுகின்றது. அதிகப்படியான சதை உடலில் போட்டுவிடுகின்றது. தகுந்த உடற்பயிற்சியும் இல்லாத நிலையில் நாம் உண்ட உணவே நமக்கு நோயை உண்டாக்கும் விஷமாக மாறிவிடுகின்றது. எனவே நீண்ட நாள் நோயின்றி வாழ வள்ளுவர் கூறும் மருந்தில்லா மருத்துவத்தை அனைவரும் கடைபிடித்து வாழ்தல் வேண்டும்.

உணவு உண்ணும்முறை நம்மில் பலருக்கு எவ்வாறு உண்ண வேண்டும் என்பதும் எவ்வளவு, எவ்வப்போது உண்ண வேண்டும் என்பதும் தெரிவதில்லை. இத்தகைய உணவு உண்ணுகின்ற முறையினை நாம் நன்கு அறிந்து கொண்டோமானால் நம்மை நோய் என்பது அணுகாது. நன்கு பசித்த பின்னர் தான் நாம் உணவினை உண்ண வேண்டும். அதுவே சரியான உணவு உண்ணும் முறையாகும். “பசித்துப் புசி“ என்ற பழமொழியும் உணவு உண்ணும் முறையை நன்கு எடுத்துரைக்கின்றது.இவ்வாறு உண்ணுவதே ஒரு மருந்தில்லா மருத்துவ முறையாகும். இத்தகைய மருத்துவ முறையை,

அற்றது அறிந்து கடைபிடித்து மாறல்ல
துய்க்கத் துவரப் பசித்து (944)

என எடுத்துரைக்கின்றார் வள்ளுவர்.

உண்ட உணவு செறித்து(ஜீரணமானது) அறிந்து அப்பழக்கத்தை முறையாகக் கடைபிடித்து மாறுபாடில்லாமல், நன்றாகப் பசித்த பின்னர் உணவினை உண்க அதுவே மருந்தில்லா மருத்துவம் என்று இக்குறட்பாவில் வள்ளுவப் பெருந்தகை தெளிவுறுத்தியிருக்கிறார். உணவு வகைகளை, உண்ணும் நேரத்தை மாற்றுதல் பசித்தவுடன் உண்ண வேண்டும். ஆனால் பலர் பசி எடுத்தாலும் அந்த நேரத்திற்கு உண்பதில்லை. அப்போது தேநீரோ அல்லது காபியோ அருந்திவிட்டு காலம் தாழ்த்தி உண்கின்றனர். இன்னும் சிலர் காலை உணவை பதினோரு மணி, பகல் உணவை மூன்று மணி இரவு உணவை பன்னிரெண்டு மணி என சரியான நேரத்திற்கு என்று இல்லாமல் மனம் போன போக்கில் உண்பர். இது வலியச் சென்று நோயை
நாமே வரவழைத்துக் கொள்வது போன்றது. இவ்வாறு சரியான நேரத்திற்கு உண்ணாமல் இருப்பதும் நோயினை உடலில் உண்டாக்கும். இதனால் பலருக்கு தீராத வயிற்று வலி (ulcer) ஏற்படுகின்றது. பசி எடுத்தவுடன் உண்ணாமல் இருப்பதால் இரைப்பையில் சுரக்கும் அமிலத்தால் குடல் புண்ணாகி விடுகின்றது. இவ்வாறு ஏற்படுகின்ற புண்ணால் சில சமயங்களில் குடலையே வெட்டி எடுக்கக்கூடிய சூழலும் ஏற்படுகின்றது.

அதனால் பசி ஏற்பட்ட சிறிது நேரத்தில் உணவு உண்பது உடல் நலத்திற்கு நல்லது. சரி பசிஎடுத்து விட்டது கிடைக்கும் உணவினை உண்ணுவது நல்லதா? எனில் அவ்வாறு செய்யக் கூடாது. அவரவர் உடல்நிலைக்குத் தக்கவாறு ஏற்ற உணவை உண்ணுதல் நலம் பயக்கும். சிலருக்கு எண்ணெய் அதிகம் ஊற்றிச் செய்யப்பட்ட உணவோ, அல்லது அதிகமான காரம், உப்பு, புளிப்பு உள்ள உணவோ ஒத்துக் கொள்வது கிடையாது.

மேலும் சிலர் சைவ உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு மாமிச உணவு கிடைக்கின்றது என்பதற்காக சைவத்திலிருந்து அசைவ உணவு முறைக்கு மாறுவர். இவ்வாறு உணவை மாற்றுவதும் நோய்க்கு இடங்கொடுக்கும் செயலாகும். அதனால் அவரவர் உடலுக்கு உகந்த உணவை உட்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு உண்டு வந்தால் நோயும் வராது. மருந்தும் வேண்டாம். இத்தகைய எளிய மருந்துவத்தை,

மாறுபாடு இல்லாத உண்டி மறுத்துண்ணின்
ஊறுபாடு இல்லை உயிர்க்கு (945)

என வள்ளுவர் நவில்கிறார்.

நமது தேசத் தந்தை மகாத்மாகாந்தி இங்கிலாந்து சென்று படித்தபோது தமது உணவு முறையை மாற்றிக் கொள்ளவே இல்லை. அங்கு அசைவ உணவே அதிகம் கிடைத்து. இருந்தாலும் பல்வேறு சிரமங்களுக்கிடையிலும் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் அவர் தமது உணவு உண்ணும் முறையை மாற்றிக் கொள்ளவில்லை. இதனை தமது சத்திய சோதனை நூலில் அவரே குறிப்பிடுவது நோக்கத்தக்கது. அதிகம் உண்ணுவது தமக்குப் பிடித்த உணவு இருந்தால் சிலர் அளவைவிட அதிகமாக உண்பர். இது மிகப்பெரிய உடல்நலக் கேட்டைத் தரும் செயலாகும். எப்போதும் உணவை மிதமாக உண்ணல் வேண்டும். அது உடல் நலத்தைப் பாதுகாக்கும் செயல் எனலாம். உண்ணும்போது சிறிது பசி இருக்கும் நிலையிலேயே நாம் உண்ணுவதை நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். அது உடலுக்கு எப்போதும் துன்பத்தைத் தராது. அதிகம் உண்பவரை வழக்கில் ‘பெருந்தீனிக்காரன்‘ என்று குறிப்பிடுவர். இப்பெருந்தீனிக்காரனிடத்தில் எப்போதும் நோய் குடிகொண்டிருக்கும். இவ்வாறு உண்பவர்களுக்கு, இதயத்தாக்குதல், உடல் எடை கூடுதல், உடல் பருமனாதல், உடலில் கொழுப்பு அதிக அளவில் ஏற்படுதல், தொப்பை ஏற்படுதல் உள்ளிட்ட பல உடற் கோளாறுகள் ஏற்படும். மிதமாக உண்டால் உடலில் மகிழ்ச்சி என்றும் நிலைத்திருக்கும். அதிகம் உண்டால் நோய், துன்பம் நிலைத்திருக்கும்.நோய் வராமல் செய்யும் வழிமுறையாகவும் இதனைக் கொள்ளலாம். இத்தகைய அரிய மருத்துவ முறையை,

இழிவறிந்து உண்பான்கண் இன்பம்போல் நிற்கும்
கழிபே ரிரையான்கண் நோய் (946)

என வள்ளுவப்பெருந்தகை மொழிவது நோக்கத்தக்கது.
இன்னும் பலருக்குச் சில ஐயங்கள் எழலாம். நல்ல பசி. பசித்த பின்னர் தானே உண்ண வேண்டும். அதை எப்படி உண்டால் என்ன? என்று கருதுவாருமுளர். அது தவறான ஒன்றாகும். நமக்குப் பிடித்தமான உணவை உண்டாலும் பசி அடங்கும் வரை மட்டுமே உண்ண வேண்டும். அதுவே மகிழ்வைத் தரும். பசியடங்கிய பின்னரும் எழாது உணவை உண்டு கொண்டு இருத்தல் கூடாது. அவ்வாறு அதிக அளவில் உண்பதே பெருந்தீனி தின்பது என்று கூறுவர். பசி அடங்கியவுடன் உண்பதை நிறுத்தி விடுதல் நல்லது.உணவின் ருசிக்காக அதிக அளவு உணவை உண்டால் அதிகமான நோய்கள் நமது உடலில் தங்கி உடலை வருத்தும். எனவே அதிகம் உணவை உண்ணுவதைத் தவிர்த்தல் வேண்டும். இத்தகைய
அரிய மருத்துவ அறிவுரையை,

தீயள வன்றித் தெரியான் பெரிதுண்ணின்
நோயள வின்றயிப் படும்(947)

என வள்ளுவப் பேராசான் குறிப்பிடுவது குறிப்பிடத்தக்கது. இவை மருந்தில்லா மருத்துவத்தின் நோய்த் தடுப்பு முறைகளாகும். மருத்துவம் பார்க்கும் முறை இவ்வாறெல்லாம் இருந்தும் நோய் வந்துவிட்டால் என்செய்வது. நோய் வந்தவுடன் மருத்துவரை நாடிச் சென்று பார்த்தல் வேண்டும். அம்மருத்துவர் அது எத்தகைய நோய், அது எதனால் வந்தது? அதனை எந்த வழியில் தீர்க்கலாம் என அறிந்து சிகிச்சையைத் தொடங்க வேண்டும். இன்று சில மருத்துவர்கள் எந்தவிதமான நோய் அந்நோய் வந்த்தற்கான காரணம் என்ன என்பதையெல்லாம் அறிந்து கொள்ளாமலேயே ஏதோ ஒரு சிகிச்சையைத் தொடங்கிவிடுகின்றனர். அது முடிவில் நோயாளியின் உயிருக்குக் கேட்டை விளைவித்துவிடுகின்றது. இக்கேடுகளையெல்லாம் தவிர்க்கவே திருவள்ளுவப் பேராசான்,

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்
வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல் (948)

என்ற மருத்துவம் பார்க்கும் முறையையும் எடுத்துக் கூறுகின்றார்.

நோயாளி, மருத்துவர், மருந்து, மருந்தைக் கொடுப்பவர் என்ற நான்கும் மருத்துவமுறையில் முக்கியமானவையாகும். இவை ஒன்றைஒன்று சார்ந்திருக்கின்றது. இந்நான்கும் ஒன்றிணையும் போதுதான் நோயாளி நோயிலிருந்து முற்றிலும் குணமடைகின்றார். இத்தகைய மருத்துவ முறையினை, உற்றவன் தீர்ப்பான் மருந்துழைச் செல்வானெற்று அப்பால்நாற் கூற்றே மருந்து என வள்ளுவர் குறிப்பிடுகின்றார். நோயின் தன்மை, வந்த காரணம், அதனைப் போக்கும் பொருத்தமான மருத்துவமுறை இவற்றையெல்லாம் அறிந்து ஒரு மருத்துவர் செயல்பட வேண்டும். பணத்தின் பொருட்டு, அல்லது நோயாளிக்கு வந்திருப்பது இத்தகைய நோய் என்பது தெரியாமல் மருத்துவம் செய்தல் கூடாது என்ற மனிதநேயத்துடன் கூடிய மருத்துவ முறையினை வள்ளுவர் கூறியிருப்பது இன்றைய சமுதாயத்திற்கு வழிகாட்டுவதாக அமைகின்றது. மருந்து கொடுத்தல் நோய் பற்றி தெரிந்து கொண்டபின் அதற்குரிய மருந்தினை அளவுடன் கொடுத்தல் வேண்டும். அனைவருக்கும் நோயின் தன்மைக்கேற்பவும், நோயாளியின் வயது, நோயின் அறிகுறி ஏற்பட்ட காலம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையிலேயே மருந்து கொடுப்பது நல்லது. இவற்றை மீறி மருந்தினை அளவிற்கு அதிகமாகக் கொடுத்தால் நோயாளிக்கு பக்க விளைவுகள் ஏற்பட்டு நோயாளியின் உயிருக்கு ஊறு நேரும். இதனை மருத்துவர் நன்கறிதல் வேண்டும் என்பதை,

உற்றான் அளவும் பிணியளவும் காலமும்
கற்றான் கருதிச் செயல் (949)

என்று குறிப்பிடுகின்றார். வள்ளுவரின் கூற்று மிகச் சிறந்த மருந்தாளுரின் கூற்றைப் போலவும் அனுபவம் நிறைந்த மருத்துவரின் செயலை நினைவுறுத்துவதைப் போன்றும் அமைந்திருப்பது உன்னற்பாலது. மயக்க மருந்து கொடுக்கும் மருத்துவர் நோயாளியின் தன்மை, வயது, போன்றவற்றையெல்லாம் கவனத்தில் கொண்டு மயக்க மருந்தை சரியான அளவில் கொடுத்தல் வேண்டும். அவ்வாறு கொடுக்காவிடில் நோயாளி நீள்துயிலில் ஆழ்ந்துவிட நேரிடும். இத்தகைய மருந்தளிக்கும் முறையை அனைத்துத் தரப்பு மருத்துவர்களும் நன்கு அறிந்திருப்பது மருத்துவத்துறையை மென்மேலும் சிறப்புடையதாக ஆக்கும். உடலை நலமுடன் வைத்திருக்க உதவும் வள்ளுவர் கூறும் மருந்தில்லா மருத்துவத்தை அனைவரும் கையாள்வது எளிதாகும். வள்ளுவர் வழி வாழ்க்கையை அமைத்து சமுதாயத்திற்குப் பயன்படுமாறு வாழ்வோம்.

நாங்கள் யார் ?

நன்றி :  வாய்மையே வெல்லும்

 

 

''எதிர்காலத்தை''
எதிர்பார்த்து
''நிகழ்காலத்தை''
''தொலைத்தவர்கள்'' ..
நாங்கள் யார் ?

'நிழல் படத்தை'
வைத்தே
'''நிஜமாக'''
வாழ'''எங்களால்''''
மட்டுமே முடியும்
நாங்கள் யார் ??

இறந்தபின் இறைவனால்
கிடைக்கும்
'''சுவர்க்கம்'''
'''முதலாளி'''
அளிக்கும்
'''விடுமுறை''' பெரும்போதே
கிடைத்துவிடும்..
நாங்கள் யார் ??

''உறவே நலமா'''
என்ற ''ஒரு வரி'' பதில்
அறிய ''1 மாதம்'''
காத்திருந்த
'''காலம்'' இன்று
இல்லையென்றாலும்
'''கணினி இல் முகம்''
காணும் பொழுது
''கட்டியணைக்க கையிரண்டையும்'''
நீட்டினாலும் தூரம் பிரிக்கத்தான்
செய்கிறது ....
நாங்கள் யார் ??

26 வயதில் முதல் பயணம்,,,,

''முதல்'' விடுமுறை
''கூரை வீடு ஓடாக மாறியது''

''இரண்டாம்'' விடுமுறை
''தங்கை கல்யாணத்தில் முடிந்தது''

''மூன்றாம்'' விடுமுறை
''எங்கள் திருமணமாக முடிந்தது''

''நான்காம்'' விடுமுறை
''ஒட்டு வீடு மாடியாக மாறியது''

''அடுத்த'' விடுமுறை
''பெயர் சொல்ல சில சொத்தாக உருவானது''

'''விடுமுறை'' ''கடமை''
''கடமை'' விடுமுறை''
என ''மாறி'' ''மாறி''
''அப்பாட'' என ''நிமிரும்பொழுது''
''அகவை'' ''50'' என்கிறது .....

''முன் பக்க நெற்றி ஏற''
வீட்டுக்கு சென்றால்
''செல்லமகள்'' கூட
அடையாளம் தெரியாமல்
'''அரை நாள்'' கழித்துதான் அருகில் வந்து
அமர்கிறாள்,,,,

நாங்கள் யரர் ???

சுற்றுச்சூழல் தினம் - நம் உறுதி மொழி

நன்றி : நற்றமிழன் பழனிசாமி

உலக சுற்றுச்சூழல் தினமான இன்று பின்வரும் உறுதி மொழிகளை நாம் ஏற்போம்...

1) ஆற்றிலுள்ள மணலை முழுவதும் சுரண்டி அடுத்த மாநிலங்களுக்கு விற்போம்.... பாட்டிலில் நீர் வாங்கி குடிப்போம்...

2) வறண்ட ஏரிகளின் நடுவே வீடுகட்டி "ஏரி வீடு" என்ற பெயரிட்டு இயற்கையான வாழ்க்கையை வாழ்வோம்...

3) அணு உலை மின்சாரம் தான் வேண்டும் என்று அடம்பிடிப்போம்...(மக்கள் எதிர்த்தால் அவர்களை கொல்வோம்)

4) தேனி வனப்பகுதியில் வர இருக்கும் நீயூட்ரினோ ஆய்வுக்கூடத்தை எதிர்ப்பவர்களை அறிவியலுக்கும், "அணு தளபதி" அப்துல்கலாமிற்கும் எதிரானவர்கள் என்று முத்திரை குத்தி தனிமைப்படுத்துவோம்...

5) இராசான‌ உர‌ங்க‌ளை ப‌ய‌ன்ப‌டுத்தி ம‌க‌சூலை சுருக்குவோம்...

6) பெப்சி, கோக் போன்ற பூச்சிகொல்லிகளை பருகி தேச பக்தி பெருக்குவோம்...

7)விவசாய நிலங்களை பிளாட் போட்டு விற்போம்...

8)தினமும் பிளாஸ்டிக் பைகளையே பயன்படுத்துவோம்....

9) ஓடுகின்ற கொஞ்ச நஞ்ச ஆறுகளிலும் சாயக்கழிவு, தொழிற்சாலை கழிவு, நகரக்கழிவுகளை கலப்போம்......

10) உலகம் குப்பை என்று ஒதுக்கிய எல்லா நிறுவனங்களையும், எல்லா விதிமுறைகளையும் மீறி நம்மண்ணில் இடம் கொடுப்போம்...

11) உலக நாடுகளெங்கும் உள்ள குப்பைகளை வாங்கி நம் மண் முழுவதும் பரப்பி நாமும் வல்லரசாகுவோம்.....

தொட‌ரும்....

கருணாநிதி - கண்ணதாசனை

நன்றி : தமிழ்.களம் Thamil.Kalam

30 வருடங்களுக்கு முன்னால் கண்ணதாசனை பார்த்து நீ கவிஞனா? என கருணாநிதி கேட்டதற்கு கண்ணதாசன் எழுதிய கவிதையை பாருங்கள்...

அஞ்சாதா சிங்கமென்றும்
அன்றெடுத்த தங்கமென்றும்
பிஞ்சான நெஞ்சினர் முன்
பேதையர்முன் ஏழையர் முன்
நெஞ்சாரப் பொய்யுரைத்து

தன்சாதி
தன்குடும்பம்
தான்வாழ‌ தனியிடத்து
பஞ்சாங்கம் பார்த்திருக்கும்
பண்புடையான் கவிஞ‌னெனில்
நானோ கவிஞ‌னில்லை
என்பாட்டும் கவிதையல்ல‌.

பகுத்தறிவை ஊர்க்குரைத்து
பணத்தறிவை தனக்குவைத்து
தொகுத்துரைத்த‌ பொய்களுக்கும்
சோடனைகள் செய்து வைத்து
நகத்து நுனி உண்மையின்றி
நாள்முழுதும் வேடமிட்டு
மடத்தில் உள்ள சாமிபோல்
மாமாய‌ கதையுரைத்து

வகுத்துண‌ரும் வழியறியா
மானிடத்து தலைவரென்று
பிழைத்திருக்கும் ஆண்மையில்லா
பேதையனே கவிஞ‌னெனில்
நானோ கவிஞ‌னில்லை
என்பாட்டும் கவிதையல்ல‌.

கூகுளின் தேடல்! : சுவாரஸ்ய தகவல்

நன்றி : தமிழ்ச் சமுதாயம் - தமிழுக்காக தமிழர்களுக்காக ஒரு பகுதி

 

இணையத்தில் தேடல் என்றவுடனேயே ஞாபகத்திற்கு வருவது கூகுள்.

யாஹூ, பிங் என பல தேடல் பொறிகள் இருந்தாலும் கூகுளுக்கு நிகர் கூகுளே!

இணையத்தில் தனது தேடல்பொறியில் ஒருவர் விடயமொன்றினைத் தேடத் தொடங்கும் போது அத்தேடல் செயற்பாடு எவ்வாறு நடைபெறுகின்றது என்பதனை கூகுள் வரைபடமொன்றில் காட்டியுள்ளது.

கூகுளின் ஒரு தேடலானது 1500 மைல்வேகத்தில் பயணித்து நமக்கான முடிவுகளை கொண்டுவந்து தருகின்றது.

தினமும் கிட்டத்தட்ட பில்லியன் கணக்கான தேடல்கள் கூகுளில் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.

தனது தேடல் செயற்பாடு தொடபில் கூகுள் படங்களுடன் கூடிய விளக்கம் ஒன்றினை வெளியிட்டுள்ளது.

சுவாரஸ்யமான விபரங்கள் அடங்கிய அப்படத்தினை நீங்களும் பாருங்களேன்!

 

நோய்களை நீக்க வாழை பழம்

 நன்றி : தமிழ்ச் சமுதாயம் - தமிழுக்காக தமிழர்களுக்காக ஒரு பகுதி

 

நோய்களை நீக்க வாழை பழத்தை எப்படிப் பயன்படுத்தலாம்

 

நெஞ்சுக்கரிக்கும் போது ஒரு பழம் சாப்பிட்டால் எரிச்சல் நீங்கி விடும். இதன் காரத்தன்மை நெஞ்செரிச்சலை உருவாக்கும் அமிலத்தைச் சமன் செய்து நிவாரணம் அளிக்கிறது. கர்ப்பிணிகள் வாழைப்பழம் சாப்பிட்டால் வயிற்றுப் புரட்டலை தடுக்கும். இதிலுள்ள சர்க்கரை ரத்தத்தில் கலந்து வாந்தியைத் தடுக்கிறது.

நார்ச்சத்து அதிகம் என்பதால் மலச்சிக்கலைத் தடுக்கும். இரும்புச்சத்து அதிகம் இருப்பதால் சிவப்பணுக்கள் குறைபடும் இரத்த சோகைக்கும் அருமருந்தாய் அமைகிறது வாழைப்பழம்.

குடிபோதையை நீக்க சிறந்தது. இதனை மில்க்ஷேக் செய்து தேன் கலந்து பருகினால் வயிற்றைச் சுத்தம் செய்து உடலுக்கு சக்தியைக் கொடுக்கும். உடலில் நீர்ச்சத்தையும் அதிகரிக்கச் செய்யும். மிக ஆரோக்கியமான, ஒரு கெடுதலும் தராத பழவகை இது. இதில் அதிகமான பொட்டாசியம் இருப்பதால் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சிக்கு சாப்பிடச் சொல்வார்கள்.

இதில் சோடியம் உப்பு குறைவாக இருப்பதால் ரத்த அழுத்தக்காரர்கள் சாப்பிடலாம். குழந்தைகளின் ஊட்டத்துக்குச் சிறந்தது. கால்களில் ஆடுசதையில் சட்டென்று பிடித்திழுக்கும். இது பொட்டாசியம் குறைவால் வருகிறது. தினம் ஒரு வாழைப்பழம் சாப்பிட்டால் இதைத் தடுக்கலாம்.

பூவன் : இந்த பழத்தை கதலி என்றும் அழைப்பார்கள். மலச்சிக்கல், மூலநோயால் அவதிப்படுவோருக்கு இந்த பழம் மிகவும் நல்லது.

பேயன் பழம் : குடற்புண் தீர்க்கும். வயிற்றுப் புண்ணால் அவதிப்படுபவர்கள் தினம் ஒரு பேயன் வாழைப்பழம் சாப்பிட்டு வந்தாலே போதும்.

மலைவாழை : சோகையை நீக்கும். எளிதில் ஜீரணத்தை உண்டாக்கி மலச்சிக்கலைப் போக்குகிறது இந்த மலைவாழை.

ரஸ்தாலி : இதில் மருத்துவ குணங்கள் குறைவு. ஆனால் சுவை அதிகம். செவ்வாழை பலமளிக்கும். மொந்தன் காமாலைக்கு நல்லது.

பச்சைவாழை: வெப்பத்தைக் குறைக்கும். நவரை வாழை கரப்பான் நோயை அதிகப்படுத்தும்.

வாழைப்பழத்தில் எந்த வகையானாலும், அஜீரணத்தைப் போக்குவதுடன், உடலில் தங்கும் தேவையற்ற பொருட்களை வெளிக்கொண்டு வரப் பயன்படுகிறது

தொடர்ந்து இருமல் இருந்து வந்தால் கருமிளகு கால் தேக்கரண்டி எடுத்து பொடி செய்து கொள்ளுங்கள். அதில் பழுத்த நேரந்திரம் பழத்தை கலந்து இரண்டு மூன்று வேளை சாப்பிட்டு வர இருமல் சரியாகும்.

காசநோய் உள்ளவர்கள் அரை கப் தயிரில் வாழைப்பழத்தை பிழிந்து, ஒரு தேக்கரண்டி தேன், ஒரு டம்ளர் இளநீர் ஆகியவை சேர்த்து தினமும் இரண்டு வேளை வீதம் சாப்பிட்டு வர அந்த பாதிப்பில் இருந்து படிப்படியாக விடுபடலாம். சின்னம்மை, டைபாய்டு, மஞ்சள் காமாலை ஆகியவற்றுக்கு தேனில் வாழைப்பழத்தைப் பிசைந்து தினமும் இரு வேளை வீதம் சாப்பிட வேண்டும்.

பசும்பாலுடன் ஒரு வாழைப்பழம் சாப்பிட்டுவர அஜீரணம் சரியாகும். தொடர்ந்து தினமும் 2-3 வேளை இவ்வாறு சாப்பிட்டு வந்தால் மூலநோய் தீரும்.
காய்ச்சல் வருவதுபோல் உணர்ந்தால் ஒரு வாழைப்பழத்தை உடனே சாப்பிடுங்கள்.

Dr.Abdul Kalam’s Letter

Courtesy & Thanks : Indian Army Photo

 

Dr.Abdul Kalam’s Letter to Every Indian (Why is the media here so negative?)

 

Why are we in India so embarrassed to recognize our own strengths, our achievements? We are such a great nation. We have so many amazing success stories but we refuse to acknowledge them. Why?
We are the first in milk production.
We are number one in Remote sensing satellites.
We are the second largest producer of wheat.
We are the second largest producer of rice.

Look at Dr. Sudarshan , he has transferred the tribal village into a self-sustaining, self-driving unit. There are millions of such achievements but our media is only obsessed in the bad news and failures and disasters. I was in Tel Aviv once and I was reading the Israeli newspaper. It was the day after a lot of attacks and bombardments and deaths had taken place. The Hamas had struck. But the front page of the newspaper had the picture of a Jewish gentleman who in five years had transformed his desert into an orchid and a granary. It was this inspiring picture that everyone woke up to. The gory details of killings, bombardments, deaths, were inside in the newspaper, buried among other news.

APJ Abdul Kalam at Speech1In India we only read about death, sickness, terrorism, crime.. Why are we so NEGATIVE? Another question: Why are we, as a nation so obsessed with foreign things? We want foreign T.Vs, we want foreign shirts. We want foreign technology.

Why this obsession with everything imported. Do we not realize that self-respect comes with self-reliance? I was in Hyderabad giving this lecture, when a 14 year old girl asked me for my autograph. I asked her what her goal in life is. She replied: I want to live in a developed India . For her, you and I will have to build this developed India . You must proclaim. India is not an under-developed nation; it is a highly developed nation.

Do you have 10 minutes? Allow me to come back with a vengeance.
Got 10 minutes for your country? If yes, then read; otherwise, choice is yours..

YOU say that our government is inefficient.
YOU say that our laws are too old.
YOU say that the municipality does not pick up the garbage.
YOU say that the phones don’t work, the railways are a joke.The airline is the worst in the world, mails never reach their destination.
YOU say that our country has been fed to the dogs and is the absolute pits.
YOU say, say and say. What do YOU do about it?

APJ Abdul Kalam at Speech2 In America every dog owner has to clean up after his pet has done the job. Same in Japan .. Will the Indian citizen do that here?’ He’s right. We go to the polls to choose a government and after that forfeit all responsibility.

We sit back wanting to be pampered and expect the government to do everything for us whilst our contribution is totally negative. We expect the government to clean up but we are not going to stop chucking garbage all over the place nor are we going to stop to pick a up a stray piece of paper and throw it in the bin. We expect the railways to provide clean bathrooms but we are not going to learn the proper use of bathrooms.
We want Indian Airlines and Air India to provide the best of food and toiletries but we are not going to stop pilfering at the least opportunity.
This applies even to the staff who is known not to pass on the service to the public

APJ Abdul Kalam Wings of fire When it comes to burning social issues like those related to women, dowry, girl child! and others, we make loud drawing room protestations and continue to do the reverse at home. Our excuse? ‘It’s the whole system which has to change, how will it matter if I alone forego my sons’ rights to a dowry.’ So who’s going to change the system?


What does a system consist of? Very conveniently for us it consists of our neighbours, other households, other cities, other communities and the government. But definitely not me and YOU. When it comes to us actually making a positive contribution to the system we lock ourselves along with our families into a safe cocoon and look into the distance at countries far away and wait for a Mr.Clean to come along & work miracles for us with a majestic sweep of his hand or we leave the country and run away.

Like lazy cowards hounded by our fears we run to America to bask in their glory and praise their system. When New York becomes insecure we run to England . When England experiences unemployment, we take the next flight out to the Gulf. When the Gulf is war struck, we demand to be rescued and brought home by the Indian government. Everybody is out to abuse and rape the country. Nobody thinks of feeding the system. Our conscience is mortgaged to money.

Dear Indians, The article is highly thought inductive, calls for a great deal of introspection and pricks one’s conscience too…. I am echoing J. F. Kennedy’s words to his fellow Americans to relate to Indians…..

‘ASK WHAT WE CAN DO FOR INDIA AND DO WHAT HAS TO BE DONE TO MAKE INDIA WHAT AMERICA AND OTHER WESTERN COUNTRIES ARE TODAY’


Lets do what India needs from us.
Thank you,
Dr.. Abdul Kalam

Never loose an opportunity

Courtesy & Thanks : Uma Rani & Inspirational, Motivational & Moral Stories For All

 

A Young man wished to marry the Farmer's Beautiful Daughter.

He went to the Farmer to ask his permission.

The Farmer looked him over and said, "Son, Go stand out in that field.
I'm going to release three bulls, one at a time. If you can catch the tail of any one of the three bulls, you can marry my daughter."

The young man stood in the pasture awaiting the first bull. The barn door opened and out ran the biggest, meanest-looking bull he had ever seen.

He decided that one of the next bulls had to be a better choice than this one, so he ran over to the side and let t he bull pass through the pasture out the back gate.

The barn door opened again. Unbelievable. He had never seen anything so big and fierce in his life.

It stood pawing the ground, grunting, slinging slobber as it eyed him.
Whatever the next bull was like, it had to be a better choice than this one. He ran to the fence and let the bull pass through the pasture, out the back gate.

The door opened a third time. a smile came a cross his face. This was the Weakest, scrawniest little bull he had ever seen. This one was his bull. As the bull came
running by, he positioned himself just right and jumped at just the exact moment.

He Grabbed...

But The Bull Had No Tail!

Moral Of the story:
--------------------------------
Life Is Full Of Opportunities.
Some Will Be Easy To Take Advantage Of,
Some Will Be Difficult.
But Once We Let Them Pass (Often In Hopes Of Something Better),
Those Opportunities May Never Again Be Available.
So Always Grab The First Opportunity .

மலேசியா வாசுதேவன்.

நன்றி : தெரிஞ்ச சினிமா தெரியாத விஷயம்

“ஒன்றிரண்டு பாடல்கள் சினிமாவில் பாடிவிட்டால் போதும் என்ற கனவோடுதான் இந்தியா வந்திறங்கினேன். ஆனால் ஏறத்தாழ ஐயாயிரம் பாடல்களைப் பாடிவிட்டேன். வெற்றி, புகழ், பணம் எல்லாம் பார்த்து விட்டேன். எனது காலத்தில் எல்லா இசையமைப்பாளர்களையும் நான் மிகவும் மதித்துள்ளேன். ஆனால் வாய்ப்புக்காக அவர்களிடம் சென்றதில்லை. பிறருடைய வாய்ப்புகளைத் தள்ளி விட்டு எனக்குக் கிடைக்கவேண்டும் என்றும் நினைத்ததுமில்லை"

"எவரெஸ்ட் சிகரத்தின் மீது ஏறவில்லையே என்ற குறை உணர்ச்சி எனக்கில்லை, பழனி மலையில் ஏறியிருக்கிறேன் என்ற நிறைதான் இருக்கிறது. அதுவே போதும். இவ்வாழ்வில் பெருமைப்படுவதற்கும் பெரிதாய் ஒன்றுமில்லை, வருத்தப்படுவதற்கும் ஒன்றுமில்லை. என்னிடம் என்ன இருக்கிறதோ அதை வைத்து திருப்தியடையும் ஆள் நான்” என்று ஒரு பேட்டியில் மலேசியா வாசுதேவன் கூறியிருந்தார்.

இன்று மலேசியா வாசுதேவனின் 69 ஆம் பிறந்தநாள்.

நல்லா தூங்குங்க வெயிட் குறையும் !

நன்றி : தமிழ்ச் சமுதாயம் - தமிழுக்காக தமிழர்களுக்காக ஒரு பகுதி

நல்ல உறக்கத்திற்கும் உடல் பருமன் குறைவதற்கும் தொடர்பிருப்பதாக சமீபத்திய ஆய்வு ஒன்றில் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இரவு நேரத்தில் நன்றாக உறங்கி காலையில் கண் விழிப்பதன் மூலம் பல்வேறு நன்மைகள் ஏற்படுவதாக உளவியல் நிபுணர்கள் தெரிவித்துள்ளனர். என்ன செய்தால் ஆழ்ந்த உறக்கத்தைப் பெறலாம் என்றும் அவர்கள் பட்டியலிட்டுள்ளனர் படியுங்களேன்.

இரவில் உறக்கம் வராமல் தவிப்பவர்கள் பலர் உள்ளனர் அவர்களால் பகல்பொழுதுகளில் உற்சாகத்துடன் செயல்பட முடியாது. எனவே இரவில் மிதமான உணவு உண்டுவிட்டு நன்றாக உறங்குங்கள். உடலில் சக்தி அதிகரிக்கும்.

உடல்பருமன் குறித்த மருத்துவ ஆய்வறிக்கை ஒன்றில் உடல் பருமனுக்கும், உறக்கத்திற்கும் தொடர்பிருப்பதாக தெரிவித்துள்ளனர். இரவில் குறைந்த அளவில் உணவு உட்கொண்டுவிட்டு உறங்கச்செல்பவர்களுக்கு உடல் பருமன் ஏற்படுவதில்லை. மாறாக லேட்டாக உறங்கச்செல்பவர்களுக்கு உடல் பருமன் அதிகரிப்பதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

சரியாக உறங்கி ஓய்வெடுக்காமல் விட்டால் உடல் சோர்வடைந்து விடும். இதனால் ஹார்மோன் சுரப்பிலும் மாற்றம் ஏற்படுகிறது. பசியை தூண்டும் ஹார்மோன் அதிக அளவு சுரக்கிறது. இதனால் அதிக அளவு உணவை உடல் எடுத்துக்கொள்ளும். இதனால் உடலில் கொழுப்புச் சத்து அதிகரிக்கிறது அதோடு உடல் பருமனும் அதிகரிக்கிறது.

காலையில் கண்விழிக்கும் போதே காபி இருக்கவேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் பலர். ஆனால் இரவில் காபி குடிப்பது தவறான பழக்கமாம். இது ஹார்மோன்களின் உற்பத்தியை அதிகரிக்கிறது. சக்தியை அதிகரிப்பதோடு, இதயத்துடிப்பு, ரத்த ஓட்டம் போன்றவைகளை அதிகரிக்கச் செய்கிறது. இதனால் இரவில் எளிதில் உறக்கம் வராமல் டிவி பார்ப்பது, கணினியில் வேலை செய்வது என பிற வேலைகளில் ஈடுபடுகின்றனர்.

மது அருந்துவதன் மூலம் உறக்கம் நன்றாக வரும் என்று தவறான நம்பிக்கையாக உள்ளது. ஆனால் அது உண்மையில்லை மாறாக எதிர்மறையான விளைவுகளையே ஏற்படுத்துகிறது. இது மூளையை அமைதியடைச் செய்யாமல் சக்தியை வீணாக்குகிறது. இதயத்துடிப்பு அதிகரிக்கும், சீரற்ற சுவாசம் இருக்கும் இறவில் கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்தாலும் ஆழ்ந்த உறக்கம் வராமல் தவிக்க நேரிடும். காலையில் கண்விழிக்கும் போது ஒருவித எரிச்சலும், சோர்வும் எற்படும்.

மின்னணு பொருட்கள் எப்பொழுதும் நம் மூளையை சுறுசுறுப்பாகவே வைத்திருக்கும். எனவே உறங்கும் அறையில் டிவி, கம்யூட்டர், ஐபேட் போன்றவைகளை வைத்திருக்க வேண்டாம். ஏனெனில் அவை நம் மூளையை அமைதியாக ஓய்வெடுக்க விடுவதில்லை. இந்த சாதனங்கள் நம் படுக்கை அறையில் இருந்தாலே உறங்கும் வரைக்கும் அவைகளை உபயோகப்படுத்திக்கொண்டிருப்போம் எனவே உடனே அப்புறப்படுத்துங்கள். பிறகு பாருங்கள் உங்கள் உடலும், மூளையும் அமைதியாக ஓய்வெடுக்கும்.

இரவில் உறங்கப்போகும் நேரத்தை ரெகுலராக வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இரவு 10 மணிக்கு உறங்கச் சென்றால் காலையில் 6 மணிக்கு கண் விழிக்கலாம். வேலைகளை சீக்கிரம் முடித்துவிட்டு பத்துமணிக்கு முன்னதாக சென்றுவிடுங்கள். தியானம் மேற்கொள்ளலாம். மனதிற்குப்பிடித்த புத்தகங்களை வாசிக்கலாம். இதனால் அமைதியான உறக்கம் ஏற்படும்.

படுக்கை அறையை குளுமையாக வைத்திருத்திருங்கள். அதிக வெப்பம் தாக்கினாலும் இரவில் உறக்கம் பாதிக்கும். நிபுணர்களின் ஆலோசனைகளைப் படி படுக்கை அறையை மாற்றி அமைத்தாலும் உறக்கம் வராமல் தவிக்கிறீர்களா? உடல்ரீதியாக ஏதேனும் பிரச்சினைகள் இருந்தாலும் உறங்குவதில் பிரச்சினைகள் ஏற்படும். தயங்காமல் உங்கள் மருத்துவர்களிடம் ஆலோசனை பெறுங்கள். ஏனெனில் உறக்கம் என்பது மிகவும் அவசியமானது.

அபூர்வ ஆட்டோக்காரர் - பஞ்சதுரை

மீட்டருக்கு மேல் வாழ்த்து!

இந்த தகவலைப் படிக்க இந்து நிமிடங்கள் ஒதுக்குவீர்களா ???
பிடித்திருந்தால் பெருமையாக SHARE செய்யுங்கள்

*'மீ*ட்டருக்கு மேல் எக்ஸ்ட்ரா ஏதாவது போட்டு வாங்க முடியுமா?' என்று பரபரக்கும் ஆட்டோக்காரர் களுக்கு மத்தியில்... முதியோர், ஊனமுற்றோர்,பார்வையற்றோர் உள்ளிட்டோருக்கு இலவசமாகவே ஆட்டோ ஓட்டி சேவை செய்துகொண்டிருக்கிறார் 27 வயது இளைஞரான பஞ்சதுரை!

மதுரை மாவட்டம் உசிலம்பட்டி ஏரியாவில் அவரை சந்தித்தோம். வெகுளித்தனமாகவே பேசினார். ''பக்கத்துல இருக்கிற புத்தூருதான் எனக்கு சொந்த ஊரு. சின்ன வயசுலருந்தே நம்மால முடிஞ்சவரைக்கும் அடுத்தவங்களுக்கு உதவியா இருக்கணும்னு நெனப் பேன். அந்த நெனப்புத்தான் இப்ப என்னை இங்க கொண்டாந்து நிறுத்தியிருக்கு.
ஆரம்பத்துல முறுக்கு யாவாரம்தான் பாத்தேன். அது கையைக் கடிச்சிருச்சு. அதுக்கப்புறம் என் பொண்டாட்டியோட நகைகளை அடமானம் வெச்சு அப்புடி இப்புடி புரட்டி இந்த 'ஷேர் ஆட்டோ'வை வாங்குனேன்.

'எந்தத் தொழில் செஞ்சாலும் அதால நாலு பேருக்கு நன்மை இருக்க ணும்'னு எங்க அம்மா அடிக்கடி சொல்லும். அந்த சொல்படிதான், இயலாதவங்களுக்கு மட்டும் கடந்த ஏழு வருஷமா இலவச ஆட்டோ சேவையை செஞ்சுக் கிட்டு இருக்கேன். இது ஒண்ணும் பெரிய சாதனை இல்லைங்க... ஏதோ என்னால முடிஞ்சது...'' என்று அவர் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அங்கு வந்த டிராஃபிக் போலீஸ்காரர் ஒருவர், ''ஏய்... இங்கெல்லாம் நிப்பாட்டக் கூடாது. வண்டிய எட்ரா...'' என்று அனல் வீச்சாக வார்த்தைகளைக் கொட்டிவிட்டுச் சென்றார். வண்டியை இன்னொரு இடத்துக்கு நகர்த்திச் சென்று நிறுத்திய பஞ்சதுரை, ''நான் படிச்சது ஆறாப்புதாங்க. ஆனாலும், என் வாயிலருந்து இதுவரை ஒரு கெட்ட வார்த்தைகூட வந்ததில்லை... படிச்ச போலீஸ்காரர் எம்புட்டு மரி யாதையா(!) பேசிட்டுப் போறாரு பாத்தீங்களா..? என்னைப் பற்றி தெரிஞ்ச பல போலீஸ்காரங்க எந்த இடத் துல பாத்தாலும், 'வாப்பா துரை... கூல் டிரிங்க்ஸ் சாப்பு டுறீயா?'ன்னு கேக்குறாங்க. அவங்களுக்கு மத்தியில் இப்படியும் ஒரு ஆளு. இதுமட்டுமா..? நான் இலவச சேவை செய்றதால ஆட்டோ ஸ்டாண்டுல எனக்கு டமில்லைன்னுட்டாங்க. அதுவும் நல்லதுதான். சும்மா ஒரே இடத்துல நின்னுக்கிட்டு வெட்டி அரட்டை பேசிக்கிட்டு இருக்கதுக்கு நம்மபாட்டுக்கு சுத்திக்கிட்டே இருந்தோம்னா ஏதோ, முடியாத நாலு பேருக்கு உதவலாம் பாருங்க...'' என்று நிறுத்தினார்.

இவரது ஆட்டோவில் சல்லிக்காசு செலவில்லாமல் தினமும் சவாரி செய்யும் முதியவர்களான கமால் பாட்ஷா, சுப்பிரமணியன், மாயாண்டி ஆகியோர் நம்மிடம், ''நாங்க எல்லாருமே நித்தப் பொழப்புக்காக தினமும் உசிலம்பட்டிக்கு வந்து போறவங்க. ஒதவி ஒத்தாசைன்னா சொந்தப் புள்ளைககூட உதவாதுக. ஆனா இந்தத் தம்பி, எங்களை காலையிலயும் சாயந்தரமும் கூட்டிட்டுப் போயி கூட்டியாந்து விடுது. 'ஒரு அஞ்சு ரூபாயாச்சும் வங்கிக்கப்பா...'ன்னா கேக்க மாட்டேங்குது. மொத்தத்துல, தம்பியோட ஆட்டோ தான் இப்ப எங்களுக்கு 108 ஆம்புலன்ஸ் மாதிரி!'' என்றனர்.

''இவர் இப்படி இருந்தால் வீட்டுச் செலவை எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்?'' என்று பஞ்சதுரையின் மனைவியை சந்தித்துக் கேட்டோம். அதற்கு, ''வாட கைக்கு ஆட்டோ ஓட்டுனா ஓனருக்கு வாடகைப் பணம் குடுப்போம்ல... அந்தக் காசு மக்களுக்கு பயன்படுதுன்னு நெனச்சுக்க வேண்டியதுதான்!'' - கணவரைக் காட்டிலும் மிகுந்த அர்ப்பணிப்பு உணர்வோடு பேசினார் அவரது மனைவி ஜோதி லட்சுமி! அவரை பெருமையோடு ஏறிட்ட பஞ்சதுரை, ''நாலு பெரியவங்கள இலவசமா ஆட்டோ வுல கூட்டிட்டுப் போயி இறக்கி விடுறப்ப, 'நீ மகராசனா இருப்பே...'ன்னு வாழ்த்துறாங்களே... அதுக்கு முன்னாடி
பணங்காசெல்லாம் தூசுங்க...'' என்றார். பெயரில்தான் பஞ்சமெல்லாம்... மனசால் கோடீஸ்வரர்!